Serveti Fünun Döneminde Manzum Eserler (Coşku ve Heyecanı Dile Getiren Metinler-Şiir)


serveti fünun dönemi şiirleri, serveti fünun dönemi şiir anlayışı, serveti fünun şiirlerinden örnekler, edebiyatı cedide şiiri, edebiyatı cedide şiir anlayışı, edebiyatı cedide şiir örnekleri, serveti fünun şairleri, serveti fünun edebiyatı şairleri
 
Serveti Fünun Döneminde Manzum Eserler (Coşku ve Heyecanı Dile Getiren Metinler-Şiir)
Servet-i Fünûn döneminde; şiirde konu ve şekil yönünden büyük yenilikler yapıldı. Tanzimat edebiyatının ikinci dönem sanatçılarından R.M. Ekrem’in, “Güzel olan her şey şiirin konusu olabilir.” anlayışıyla hareket edildi. 

Sanat için sanat anlayışına uygun olarak aşk, doğa gibi bireysel konular işlendi, tabiat tasvirlerine bolca yer verildi. (Sadece Tevfik Fikret, 1901’den itibaren sosyal meseleleri ele alıp işledi.) 

Aydınlara seslenen, sadece onların anlayabileceği ağır bir dil kullanıldı. 

Şiirde, resim sanatından etkilenildi, resmi andıran tabiat tasvirleri yapıldı. Musikiye, şekil kusursuzluğuna önem verildi. 

Hece ölçüsü denenmekle birlikte ağırlıklı olarak aruz ölçüsü kullanıldı. 

Sone ve terza rima gibi, Batı’dan alınan nazım şekilleri ilk defa bu dönemde kullanıldı. 

Serbest müstezattan yaygın şekilde yararlanılarak nazım nesre yaklaştırıldı. 

Cümleler, bazen birkaç mısraya yayıldı veya mısranın ortasında bitirildi (anjamban). Bunun sonucunda “mensur şiir”ler ortaya çıktı. Edebiyatımızdaki ilk mensur şiir örnekleri (Halit Ziya tarafından) bu dönemde verildi. Ayrıca manzum hikâye örnekleri de verilmeye başlandı. Tevfik Fikret’in “Balıkçılar” şiiri gibi. 

Şiirde, kulak için kafiye anlayışı benimsendi. Parça güzelliği yerine “bütün güzelliği” önemsendi. 

Sembolizm ve parnasizm akımlarının etkisinde kalındı. 

Servet-i Fünûn şiiri dendiğinde ilk akla gelen iki isim, Tevfik Fikret ile Cenap Şahabeddin’dir. Süleyman Nazif, Süleyman Nesip, Ali Ekrem, Hüseyin Suat, Hüseyin Siret, Celâl Sahir gibi isimler de topluluğun diğer şairleridir.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder